• Masowy zbiór (stripping): Na plantacjach przemysłowych owoce zbiera się mechanicznie, zgarniając wszystko z gałęzi – dojrzałe owoce, niedojrzałe, przejrzałe, a nawet liście i gałązki.
• Tańszy gatunek (Robusta): Często stosuje się domieszki Robusty, która jest łatwiejsza w uprawie, bardziej odporna na szkodniki i znacznie tańsza od Arabiki, ale oferuje mniej szlachetny, bardziej gorzki profil.
• Optymalizacja logistyki: Koncerny kupują ogromne ilości ziaren na giełdach, co pozwala na drastyczne obniżenie kosztów jednostkowych.
• Proces mielenia: Kawa mielona jest zazwyczaj tańsza, ponieważ jej produkcja jest w pełni zautomatyzowana i odbywa się na masową skalę. 
  

  Jakie defekty producent chce ukryć?

  Producenci kawy komercyjnej stosują  bardzo ciemne palenie, aby ujednolicić smak i zamaskować wady surowca. Dzięki temu konsument czuje głównie gorycz i nuty spalenizny zamiast nieprzyjemnych posmaków wynikających z defektów. Ukrywane wady to m.in.: 
• Ziarna niedojrzałe i sfermentowane: Nadają one kawie nieprzyjemny, trawiasty lub octowy posmak, który znika przy mocnym wypaleniu.
• Defekty fizyczne: Ziarna połamane, nadgryzione przez owady czy spleśniałe (często spotykane w najtańszym surowcu).
• Zanieczyszczenia: W masowych zbiorach mogą znaleźć się drobne patyki lub kamienie, które są mielone razem z kawą (w przypadku kawy mielonej).
• Brak świeżości: Kawa rzemieślnicza ma datę palenia (najlepiej pić ją do 3-6 miesięcy od wypału), podczas gdy kawa marketowa ma jedynie datę ważności, co często maskuje fakt, że leżała w magazynach miesiącami.

Wybór pozostawiam Wam drodzy czytelnicy, ale sam będąc kawoszem już dawno temu przeszedłem na tą lepszą stronę mocy i pije speciality. Moją ulubioną metodą jest parzenie w kawiarce :)